KIRK YILDA BİR GELEN GÜZELLİK ..

Uzun zaman olmuş dünyaya merhaba diyeli..
Nüfus cüzdanı öyle diyor …
40 yıl kalmış geride…
Hani yaş 35, yolun yarısı…
Ömrün ortası ya ..
Eğer öyleyse, yarı yolu çoktan geçmişim..
Düşününce, geriye dönüp bakınca inanasım gelmiyor..
Çocukluk, gençlik daha dün gibi…

Gençlik deyince durup düşünmek lazım biraz..
Nerede başlar ?
Nerede biter ?
Bir sınırı var mı ki ?

Kendimi orta yaşlı sınıfına dahil edemedim bir türlü..
Yaşlanmaktan korkmakla ilgisi yok ama bunun ..
Belki “ pek genç olmayan “ gibi bir tabir iyi gider ..
Seviyorum bu zamanı …
Hatta, 20’lerden, 30’lardan bile daha fazla ..

Bazen şu fotoğraftaki ağaca çıkmış bayan gibi hissediyorum …
Zaten görür görmez “ tamam dedim, işte ben “
İçimde küçük, yaramazlık yapmak isteyen, sevimli bi kız çocuğu var..
İyi ki var..
Seviyorum onu, hep orda kalsın istiyorum ...
Hiç büyümesin..
O küçük kızı kimse görmüyor ...
Kimbilir belki de bana öyle geliyor..
Gördükleri için, bir alışveriş var aramızda ..

Bişeyler paylaşabiliyorsam gençlerle..
konuştukları konularda benimde söyleyecek bir-iki cümlem oluyorsa,
sevdikleri müzikleri dinliyor,
hatta eşlik ediyorsam...
onların deyimiyle kafa dengiysem …
Ne önemi var kimlikteki yaşın ?

Gerçekleri değiştirmek mümkün değil …
Olmasın …
Hiç üzülmüyorum, geçerse geçsin zaman …
Bir, ya da birkaç iz bıraksın isterse aynaya baktığımda yüzümde görebileceğim ..
Onlar bile güzel, hepsinin bir anlamı var..

Seviyorum 40’ı ..
Değişmezsem eğer, 50’de …
Yaşıyorsam hala 60’da aynı olacak bu gidişle
Ne genç, ne yaşlı ..
Ne toy, ne olgun ..
Böyle sürüp gidecek ..
Yolculuk ne zaman biterse artık !